વરસાદની એક સાંજે રસ્તા પર ભારે પાણી ભરાયાં હતાં. આધેડ વયના અમૃતાકાકી ઘરનું ગુજરાન ચલાવવા માટે વર્ષોથી રસ્તાની કિનારે બેસીને ચા અને ગરમ ભજિયાં વેચતાં હતાં. તેમના પતિનું નિધન તો એમની યુવાન વયે જ થઈ ગયું હતું અને તેમનો એકમાત્ર દીકરો પાંચ વર્ષ પહેલાં નોકરીની શોધમાં શહેર ગયો હતો, જે પછી ક્યારેય પાછો આવ્યો નહીં કે ફોન પણ ન કર્યો. અમૃતાકાકી દરરોજ સાંજે એકલવાયા જીવન વચ્ચે દીકરાની રાહ જોતાં જોતાં ચાની કીટલી ગરમ રાખતાં.
એક સાંજની વાત છે. વાતાવરણ ખૂબ ઉદાસ હતું. દુકાન પર કોઈ ગ્રાહક નહોતો. એટલામાં એક દસ-બાર વર્ષનો અનાથ છોકરો વિનીત, જે આસપાસ જ રહેતો હતો, તે ભીંજાતો-ધ્રૂજતો કાકીની દુકાન પાસે આવીને બેસી ગયો. તેની પાસે ન તો છત્રી હતી કે ન તો પહેરવા માટે સારાં કપડાં.
કાકીએ તેને તરત જ ગરમ ચા અને ભજિયાંની પ્લેટ આગળ ધરી દીધી. વિનીતે કહ્યું, `પણ કાકી, મારી પાસે એક પણ રૂપિયો નથી.’
કાકીની આંખોમાં પોતાના દીકરાની છબી તરવરી ઊઠી. તેમણે ગળે ડૂમો ભર્યા વગર કહ્યું, `પૈસા કોણે માંગ્યા બેટા? આ તો તારી કાકીનો પ્રેમ છે. જા, ખાઈ લે.’
એ પછી વિનીત રોજ સાંજે કાકી પાસે બેસવા લાગ્યો. કાકી તેને ભણાવતા અને પેટ ભરીને ખાવાનું આપતા. સમય વીતતો ગયો. વિનીત મોટો થયો અને ભણીગણીને શહેરની એક કંપનીમાં મોટા ઓફિસરની નોકરી લાગી ગયો.
વર્ષો વીતી ગયાં. એક દિવસ સાંજે ભારે વરસાદ પડી રહ્યો હતો. હવે તો અમૃતાકાકી વૃદ્ધ થઈ ગયાં હતાં અને માંડ ચાની રેંકડી ચલાવતાં હતાં. અચાનક એક ચમકતી ગાડી કાકીની રેંકડી આગળ ઊભી રહી. ગાડીમાંથી એક યુવાન નીચે ઊતર્યો અને સીધો દોડીને કાકીના ગળે વળગી પડ્યો. એ બીજું કોઈ નહીં વિનીત જ હતો.
વિનીત રડવા લાગ્યો અને બોલ્યો, `કાકી, તમે મને માત્ર ચા-ભજિયાં નહોતાં ખવડાવ્યાં, પણ મને ઓળખ અને અસ્તિત્વ આપ્યું હતું. આજે મારી પહેલી કમાણીનો ચેક હું મારી માને આપવા આવ્યો છું.’
વિનીતે કાકીના હાથમાં એક કવર મૂક્યું, જેમાં લખેલું હતું: `પુત્રની કમાણી પર પહેલો અધિકાર આ માનો છે.’
કાકી વિનીતને ભેટી પડ્યાં અને એ સાંજે વર્ષો પછી તેમની આંખોમાંથી ખુશીનાં આંસુ વહ્યાં કે ભલે પોતાનો દીકરો ન આવ્યો, પણ ભગવાને દુનિયાના બીજા ખૂણેથી તેમને સાચો દીકરો આપી દીધો હતો.